Wstęp – opowieść, która nigdy się nie kończy

Są takie filmy, które nie starzeją się nigdy. Niekończąca się opowieść to jeden z nich. To historia chłopca, Bastiana, który ucieka przed światem w książkę, a w niej odnajduje coś znacznie więcej niż fantazję – odnajduje samego siebie. Wraz z młodym wojownikiem Atreju i jego wiernym towarzyszem, szczęśliwym smokiem Falkorem, wyrusza w podróż, by ocalić krainę Fantazję przed Nicością – niszczącą siłą, która pochłania wszystko, co żywe, piękne i prawdziwe.

Ta opowieść, choć ubrana w szaty baśni, jest w gruncie rzeczy metaforą naszego wewnętrznego świata. I właśnie dlatego tak silnie rezonuje z procesem hipnoterapii – podróży w głąb podświadomości, gdzie uczymy się odzyskiwać utracony kontakt z samym sobą.

Nicość i zapomnienie siebie – o pustce, która zjada marzenia

W filmie Nicość rozprzestrzenia się jak choroba – bezgłośnie, powoli, nieubłaganie. Niszczy całe krainy, pożera sny i wspomnienia. W jednym z kluczowych momentów pada zdanie: „To nie Nicość niszczy Fantazję. To ludzie przestali marzyć.”

To zdanie doskonale opisuje moment, w którym oddalamy się od naszej wewnętrznej mądrości. W hipnoterapii ten proces nazywamy utratą połączenia ze Sobą ze swoim Ja– z tą częścią, która kieruje nami z poziomu intuicji, emocji i głębokich wspomnień. Gdy stracimy to połączenie, nasze życie staje się mechaniczne. Nicość w nas to brak sensu, brak zachwytu, brak wiary.

W pracy z podświadomością nie walczymy z Nicością. Uczymy się raczej słuchać jej głosu. Bo za każdą pustką kryje się pragnienie – pragnienie powrotu do świata, w którym znowu wolno czuć.

Atreju – archetyp wewnętrznego bohatera

Atreju, młody wojownik, zostaje wybrany, by ocalić Fantazję. Nie wie jak. Nie zna drogi. Idzie, bo czuje, że musi. Idzie za głosem serca. Jego postać jest uosobieniem archetypu Bohatera, który wyrusza w nieznane, by odkryć samego siebie.

W hipnoterapii proces przemiany często przypomina właśnie tę podróż. Klient wchodzi w stan transu, wchodzi w wewnętrzny świat symboli i emocji. Czasem trafia w miejsca mroczne, czasem bolesne. Ale każde z nich ma sens – każde prowadzi do zrozumienia. Tak jak Atreju musi zmierzyć się z lustrem, które pokazuje prawdę o nim samym, tak i my w transie spotykamy własne odbicia. Bywają bardzo różne, ale każde jest ważne i jest wskazówką do uzdrowienia.

W jednej z najważniejszych scen Atreju patrzy w magiczne lustro i widzi… Bastiana. To moment olśnienia. Bohater z opowieści i chłopiec z prawdziwego świata okazują się jednością. Tak samo w hipnoterapii odkrywamy, że wszystkie nasze postaci wewnętrzne – dziecko, dorosły, cień – są częścią jednego organizmu, jednej świadomości.

Falkor – smok zaufania i intuicji

Falkor, szczęśliwy smok, to symbol zaufania. W filmie pojawia się zawsze wtedy, gdy bohater traci nadzieję. Nie prowadzi go siłą, lecz łagodnością. Mówi: „Trzeba mieć szczęście, ale szczęście przychodzi do tych, którzy wierzą.”

W hipnoterapii to właśnie stan zaufania otwiera drzwi do podświadomości. Kiedy pozwalamy sobie na swobodny przepływ myśli, obrazów i emocji, wchodzimy w stan lekkości – taki, jaki czuje Atreju, gdy leci na grzbiecie Falkora. To doświadczenie jest jednym z najpiękniejszych symboli transu: lotu między światami, między świadomością a nieświadomością, między lękiem a wolnością.

Cesarzowa Dziecięca – głos duszy

Na końcu podróży Atreju dociera do Cesarzowej Dziecięcej – postaci czystej, świetlistej, delikatnej. Ona nie walczy. Ona wie. Mówi Bastianowi: „Twoje marzenia nadają kształt Fantazji. Wypowiedz swoje imię.”

Ten moment to sedno całej opowieści – i esencji hipnoterapii. Wypowiedzenie imienia to symbol uznania własnej mocy, przyjęcia odpowiedzialności za swoje życie. To moment, w którym kończy się ucieczka, a zaczyna twórczość. Gdy klient w trakcie sesji zrozumie, że to on jest autorem swojego świata wewnętrznego, Nicość przestaje mieć władzę.

Wypowiedzenie imienia to przebudzenie.

Epilog – we śnie

Śniło mi się, że stoję na granicy pustkowia. W oddali błyszczała mała gwiazda. Wzięłam ją w dłonie, a ona przemieniła się w dziecko. Uśmiechnęło się i powiedziało: „Nie musisz mnie szukać. Zawsze tu byłam”.

Obudziłam się z uczuciem spokoju. Może właśnie na tym polega magia tej opowieści – że w każdej z nas jest i Bastian, i Atreju, i Falkor, i Cesarzowa. Każda z nas nosi w sobie świat, który tylko czeka, aby go odkryć.

Zakończenie – pytania dla duszy

Zanim wrócisz do codzienności, zatrzymaj się na chwilę. Usiądź w ciszy i zapytaj siebie:

• Co w moim życiu przypomina Nicość?
• W jakim miejscu mojej wewnętrznej opowieści teraz jestem?
• Czy potrafię jeszcze uwierzyć, że mogę tworzyć własną Fantazję?

Bo każda podróż w głąb siebie – tak jak każda dobra opowieść – nie ma końca. Ma tylko kolejne rozdziały, które czekają, aż odważysz się je napisać.

Czy jesteś gotowy głośno wypowiedzieć swoje imię? Będę towarzyszyć Tobie w tej podróży budowania i odkrywania Twojego wewnętrznego świata. Zapraszam na sesję hipnoterapii https://viachrystyna.com

Zdjęcie AI